Waar blijven de westerse protesten en actiegroepen?
Geplaatst: 20 mei 2007 18:18
Bron: Elsevier
Uit een artikel op het weblog van Liesbeth Wytzes.
Tweederangs burgers
Dat vrouwen in Arabische landen op een ongelooflijke manier worden onderdrukt en gereduceerd tot tweederangs burgers, is amper nieuws. Ze mogen ongeveer niks. Ja, achter de voordeur, maar zodra ze op straat komen is er niets te bekennen van de verworvenheden die wij hier zo gewoon vinden. Of het nou gaat om autorijden, zwemmen in een aangenaam kostuum of stemmen, vrouwen in die landen stellen niets voor.
Dertig jaar geleden gingen Nederlanders, Westeuropeanen, de straat op om te betogen tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Bij benzinepompen van Shell, dat zich daar had gevestigd, werden de slangen doorgesneden. Bij de supermarkt stonden mensen om je te vertellen dat sinaasappels van Outspan met bloed waren geplukt. Dat was erg. Maar nog lang niet zo erg als wat er met vrouwen in het Midden-Oosten gebeurt.
Maar voor hen gaat niemand de straat op. En daar stuurt niemand een abortusboot naartoe. Feministen hier bestaan het om plastische chirurgie, ondanks alle media-aandacht toch werkelijk geen normaal en alledaags fenomeen, gelijk te stellen met eerwraak en vrouwenbesnijdenis, gewone onderdelen van veel Arabische culturen. Het lijkt mij dat iets als steniging heel wat anders is dan het grote lijden dat wordt veroorzaakt door het glazen plafond.
Burqa's en sluiers
Ooit hoorde ik een kenner van het Midden-Oosten zeggen dat de vrouwen daar de sleutel zijn tot de emancipatie van de hele Arabische wereld. Toch steken we eigenlijk geen vinger uit om ze te helpen. Zijn Europese feministen bang om kritiek te hebben op een andere cultuur? Of lijken die Arabische vrouwen met hun burka's en sluiers gewoon niet genoeg op ons en vinden we ze eigenlijk eng?
Heeft ze hier niet gewoon een punt? Wijzen we niet teveel naar de moslims zelf om hiertegen te protesteren? En vinden de feministen en actiegroepen van tegenwoordig het 'hun zaak' niet en is er een houding van ze lossen het zelf maar op? Of zijn we het tijdperk van fel actievoeren tegen onrecht in de wereld voorbij. Of durven ze niet.
Uit een artikel op het weblog van Liesbeth Wytzes.
Tweederangs burgers
Dat vrouwen in Arabische landen op een ongelooflijke manier worden onderdrukt en gereduceerd tot tweederangs burgers, is amper nieuws. Ze mogen ongeveer niks. Ja, achter de voordeur, maar zodra ze op straat komen is er niets te bekennen van de verworvenheden die wij hier zo gewoon vinden. Of het nou gaat om autorijden, zwemmen in een aangenaam kostuum of stemmen, vrouwen in die landen stellen niets voor.
Dertig jaar geleden gingen Nederlanders, Westeuropeanen, de straat op om te betogen tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Bij benzinepompen van Shell, dat zich daar had gevestigd, werden de slangen doorgesneden. Bij de supermarkt stonden mensen om je te vertellen dat sinaasappels van Outspan met bloed waren geplukt. Dat was erg. Maar nog lang niet zo erg als wat er met vrouwen in het Midden-Oosten gebeurt.
Maar voor hen gaat niemand de straat op. En daar stuurt niemand een abortusboot naartoe. Feministen hier bestaan het om plastische chirurgie, ondanks alle media-aandacht toch werkelijk geen normaal en alledaags fenomeen, gelijk te stellen met eerwraak en vrouwenbesnijdenis, gewone onderdelen van veel Arabische culturen. Het lijkt mij dat iets als steniging heel wat anders is dan het grote lijden dat wordt veroorzaakt door het glazen plafond.
Burqa's en sluiers
Ooit hoorde ik een kenner van het Midden-Oosten zeggen dat de vrouwen daar de sleutel zijn tot de emancipatie van de hele Arabische wereld. Toch steken we eigenlijk geen vinger uit om ze te helpen. Zijn Europese feministen bang om kritiek te hebben op een andere cultuur? Of lijken die Arabische vrouwen met hun burka's en sluiers gewoon niet genoeg op ons en vinden we ze eigenlijk eng?
Heeft ze hier niet gewoon een punt? Wijzen we niet teveel naar de moslims zelf om hiertegen te protesteren? En vinden de feministen en actiegroepen van tegenwoordig het 'hun zaak' niet en is er een houding van ze lossen het zelf maar op? Of zijn we het tijdperk van fel actievoeren tegen onrecht in de wereld voorbij. Of durven ze niet.