Is Israel een apartheidsstaat
Geplaatst: 15 okt 2004 19:48
Even een zijsprongetje. Er komen steeds meer stemmen op om Israel te boycotten a la Zuid-Afrika. In sommige religieuze kringen heeft de staat Israel ontzettend veel krediet. De Joodse lobby in de Verenigde Staten is ongelooflijk sterk. Dus om dit uit te voeren wordt bijzonder moeilijk. In Nederland is er naast de CIDI (Naftaniel), die sterk pro-Israel ook een andere groepering, namelijk Een ander Joods geluid. De eerste officiele instantie komt veelvuldig in beeld. In Knevel mogen zij regelmatig hun standpunten uiteenzetten. Beschietingen in Beit-Jalla en Beit-Sahour worden verdedigd onder het motto van Israels recht op zelfbescherming. Vernietiging van de complete infrastructuur wordt uitgelegd als ontmanteling van terrorisme-haarden.
Omdat het vraagstuk enige belichting verdient, zal ik een aantal stukken schrijven. Het gaat natuurlijk niet om de individuele Jood. Het gaat om de politiek. Want vaak wordt vergeten dat er ook in Israel een vredesbeweging is, die zich zeer skeptisch uitlaat over het Zionistische model. En de uitwerking daarvan op de Arabieren in bezet gebied en in Israel zelf.
Bronnen:
- T. Herzl - complete diaries
- Dagboeken Jozef Weitz
- Merip-report - onafhankelijke Amerikaanse organisatie
- Koos van Dam - De vrede die nooit kwam
- Lucas Catherine - De laatste kolonie
- Piet Leupen - Het meetlint over Jeruzalem
- Anja Meulenbelt - Het beroofde land
- Israel Shahak - Voorzitter (voormalig) van de liga van mensenrechten
- Andrea Gardini - La Palestine, Histoire d'un Terre.
Een klein beetje geschiedenis
In het midden van de negentiende eeuw was de overgrote meerderheid van de bevolking van Palestina (98%) Arabisch en in hoofdzaak moslim. De christenen vormden de belangrijkste minderheid. Slechts 2% van de bevolking is Joods. Slechts 15% daarvan oefenen een beroep uit. De rest leeft op kosten van kolelim. Dit zijn Europese liefdadigheidsverenigingen. In 1878 werd de eerste Joodse kolonie, Petah Tikvah, opgericht. Voor de Palestijnen was deze kolonisatie geen teken van zorg. Ze waren wel wat gewend. Het stikte altijd van de sekten.
Vanuit Jaffa, Haifa en Akka exporteerden de Palestijnen hun sinaasappelen, olijfolie, zeep etc.
Aan het eind van de negentiende eeuw braken er erge uitingen van anti-semitisme uit in Europa. Als reactie hierop ontstond het Zionisme. De Oostenrijkse journalist Theodor Herzl fulmineerde hier tegen in diverse boeken. Hij kwam aanzetten in één van zijn boeken (Der Judenstaat 1896). Met het idee van de vlucht. Want anti-semitisme was niet te bestrijden. De enige oplossing voor dit probleem was een Joodse staat voor alle in Diaspora levende Joden.
De ogen werden al snel gericht op Palestina. Tijdens een congres in 1903 werd het idee bekrachtigd en men zocht steun voor de plannen. Ondertussen werd van Palestijnen grond gekocht. Een van de belangrijkste zionistenleiders was Haim Weizmann. Hij was een Brits onderdaan. Na de eerste wereldoorlog wordt de kaarten van het Midden-Oosten opnieuw geschud. De gevolgen zijn duidelijk; de grootmachten zoeken de denkbeeldige steun van de minderheden die hier aanwezig zijn. De Britten kiezen voor de Joden, een op dat moment onbelangrijke minderheid.
Maar dat verandert snel. Door toedoen van Balfour wordt in 1917, de bekende verklaring opgesteld. Groot-Brittanie zal helpen bij het stichten van een Joods Nationaal tehuis. De bedoeling was strategisch. Het Suez-kanaal, de pijpleiding die uit Irak naar Haifa. Door de minderheid op te waarderen hoopten de Britten meer zeggenschap te krijgen over deze zaken.
Deel 2 volgt.
Omdat het vraagstuk enige belichting verdient, zal ik een aantal stukken schrijven. Het gaat natuurlijk niet om de individuele Jood. Het gaat om de politiek. Want vaak wordt vergeten dat er ook in Israel een vredesbeweging is, die zich zeer skeptisch uitlaat over het Zionistische model. En de uitwerking daarvan op de Arabieren in bezet gebied en in Israel zelf.
Bronnen:
- T. Herzl - complete diaries
- Dagboeken Jozef Weitz
- Merip-report - onafhankelijke Amerikaanse organisatie
- Koos van Dam - De vrede die nooit kwam
- Lucas Catherine - De laatste kolonie
- Piet Leupen - Het meetlint over Jeruzalem
- Anja Meulenbelt - Het beroofde land
- Israel Shahak - Voorzitter (voormalig) van de liga van mensenrechten
- Andrea Gardini - La Palestine, Histoire d'un Terre.
Een klein beetje geschiedenis
In het midden van de negentiende eeuw was de overgrote meerderheid van de bevolking van Palestina (98%) Arabisch en in hoofdzaak moslim. De christenen vormden de belangrijkste minderheid. Slechts 2% van de bevolking is Joods. Slechts 15% daarvan oefenen een beroep uit. De rest leeft op kosten van kolelim. Dit zijn Europese liefdadigheidsverenigingen. In 1878 werd de eerste Joodse kolonie, Petah Tikvah, opgericht. Voor de Palestijnen was deze kolonisatie geen teken van zorg. Ze waren wel wat gewend. Het stikte altijd van de sekten.
Vanuit Jaffa, Haifa en Akka exporteerden de Palestijnen hun sinaasappelen, olijfolie, zeep etc.
Aan het eind van de negentiende eeuw braken er erge uitingen van anti-semitisme uit in Europa. Als reactie hierop ontstond het Zionisme. De Oostenrijkse journalist Theodor Herzl fulmineerde hier tegen in diverse boeken. Hij kwam aanzetten in één van zijn boeken (Der Judenstaat 1896). Met het idee van de vlucht. Want anti-semitisme was niet te bestrijden. De enige oplossing voor dit probleem was een Joodse staat voor alle in Diaspora levende Joden.
De ogen werden al snel gericht op Palestina. Tijdens een congres in 1903 werd het idee bekrachtigd en men zocht steun voor de plannen. Ondertussen werd van Palestijnen grond gekocht. Een van de belangrijkste zionistenleiders was Haim Weizmann. Hij was een Brits onderdaan. Na de eerste wereldoorlog wordt de kaarten van het Midden-Oosten opnieuw geschud. De gevolgen zijn duidelijk; de grootmachten zoeken de denkbeeldige steun van de minderheden die hier aanwezig zijn. De Britten kiezen voor de Joden, een op dat moment onbelangrijke minderheid.
Maar dat verandert snel. Door toedoen van Balfour wordt in 1917, de bekende verklaring opgesteld. Groot-Brittanie zal helpen bij het stichten van een Joods Nationaal tehuis. De bedoeling was strategisch. Het Suez-kanaal, de pijpleiding die uit Irak naar Haifa. Door de minderheid op te waarderen hoopten de Britten meer zeggenschap te krijgen over deze zaken.
Deel 2 volgt.