Hoewel ik in de voorsteltopic al wel sumier wat over me zelf heb verteld wil ik het hiet nog even wat uitgebreider doen. Mede doordat ik niet zo lang geleden iets heb ervaren wat mijn leven heeft veranderd. Niet heel erg maar toch genoeg om het even te melden.
Om het hele verhaal te vertellen moet ik helaas voor jullie bij het begin beginnen. Ik ben geboren in een christelijk gezin als 14e en jongste kind. Ik hoef dus niet uit te leggen hoe christelijk dat gezin was denk ik. Aanvankelijk geloofde ik wel natuurlijk want als kind heb je nu eenmaal weinig keus.
Ik was 7 toen ik voor het eerst begon te twijfelen aan het geloof. Dit kwam met name door het feit dat mijn vader mij altijd geleerd had dat de donder de stem van god was. Een ouder vriendinnetje vertelde mij echter dat het het kwam omdat er wolken op elkaar botsten en wat je hoorde niets anders dan het geluid van de botsing was. Mede door haar rijpe leeftijd van 9 en mijn onderzoek naar het verschijnsel in de bibliotheek was het eerste zaadje van twijfel als zodanig gezaaid.
Rond die tijd begon ik ook te ontdekken dat ik homo was. En aangezien ik ook een oom had die homo was (en AIDS had, toen nog díe homoziekte) wist ik ook dat dit heel slecht was. Rond een jaar of 10 was ik compleet zeker van mijn geaardheid en voelde ik me compleet minderwaardig. Ik heb hier in stilte onder geleden tot ik 14 a 15 was en uit een soort puberale reactie "atheist" werd (lees: ietsist). Vlak daarna had ik mijn eerste coming-out.
Overigens werd ik gedurende de periode tussen mijn 10e en 14e door verschillende redenen steeds kritischer naar het geloof maar ik was al die tijd terdege bewust van mijn zondige geaardheid. Mijn coming-out was overigens als bi-sexueel omdat dan min of meer mijzelf kon zijn en toch niet zo minderwaardig was als een homo. een bi-compromis zeg maar. Pas op mijn 18e begon ik homosexualiteit als iets min of meer normaals te zien.
Tijdens een hevige periode waarin ik veel drugs gebruikte kwam ik in contact met een christen. Die vertelde me over het geloof in jezus en na een openbaring van god besloot ik me te bekeren. Voor jullie denken ach arm schaap moet ik even vertellen dat je mijn bekering in de juiste context moet zien.
a) de goddelijke openbaring kwam tijdens een trip op paddo's en zelfs de volgende dag al zag ik de betreffende openbaring zelf al als licht dubieus.
b) Ik had de neiging om te experimenteren met alles: sex, drugs en wellicht ook met geloof
c) ik werd zwaar verliefd op betreffende christen; mijn liefde voor de heer was dus wel degelijk echt
Nu ja ik naar de kerk en zo en het was allemaal leuk en aardig en ergens geloofde ik wel maar ik bleef skeptisch. Nadat ik de mening van de gemeente had gepeild aangaande homoseksualiteit werd me duidelijk dat homofilie wel bestond en op zich niet erg was maar dat je beter niet kon praktiseren. Ik heb dat oprecht geprobeert en dat waren de moeilijkste maanden uit mijn leven. Omdat ik toch oprecht wilde geloven heb ik me toen ook maar gelijk laten dopen. Toen de beloofde spirituele hoogtepunten na een maand nog uitbleven was ik er klaar mee en werd ik weer ietsist. Al met al heeft het ongeveer een jaar geduurt van mijn 20e tot mijn 21e.
In de jaren erna werd mijn ietsisme steed abstracter. Toen ik 25 jaar was werd ik denk min of meer agnostisch. God was onbekend (punt). Hoewel ik het geloof achter me had gelaten had ik het volgende idee bij religie
a) religie is in wezen goed; het zet mensen aan tot goede dingen en geeft mensen hoop.
b) Iedereen heeft de neiging om te geloven dus het is een natuurlijke drang
c) elke religie heeft in feite hetzelfde uitgangspunt.
d) religie is onschadelijk. Mensen gebruiken religie hooguit als excuus om foute dingen te doen.
In de jaren die daar opvolgd werd ik steeds meer een echte agnost. Tot ik in de lente van 2007 een zware rugblessure kreeg en noodgedwongen was om veel thuis te zitten. Veel van die tijd bracht ik door op religieuze fora maar ook hier. In de eerste instantie vond ik met name de atheisten gewoon zeikerds als het om religie ging. Ik heb daar zelfs een topic over geopend. Ondertussen zat ik o.a. op een moslimforum waar ik voor mijn geaardheid uitkwam. De dingen die ik soms over me heen kreeg waren echt schokkend en zetten mijn beeld van religie compleet op zijn kop.
Toen ik weer hier kwam en meldde dat ik de anti-theistische houding toch ietwat beter begreep nu. Op een gegeven moment kreeg ik van iemand een link naar een website waar het verhaal te lezen was van een homoseksueel die dankzij het christendom zelfmoord pleegde. Aanvankelijk deed het me niet zo veel maar rond het middag uur van 26 juni sloeg het besef in als een bom.Dat was één dag voor mijn 30ste verjaardag.
Het vergif van religie had een groot deel van mijn jeugd verziekt. Wat ik tot die tijd gezien had als de normale ontwikkeling die iedere homo doormaakt bleek gewoon direct veroorzaakt te zijn door het oh zo onschuldige christendom. Vanaf mijn 7e toen de eerste twijfel toesloeg tot bijna mijn 30-ste levensjaar had ik de leugens geloofd die rond religies bestaan. Toen pas snapte ik dat religies giftige denkbeelden zijn die het door mij als overbodig geziene antitheisme meer dan rechtvaardigden.
Ik beschouw mezelf nog steeds als agnost op dit moment maar je zou me evengoed een zwakke atheist kunnen noemen. Ik snap nu pas hoe gevaarlijk religies kunnen zijn. Ik schaam me er niet voor dat het zo lang duurde voor ik het doorhad overigens. Het bewijst voor mij eens te meer de kracht van religieuze indoctrinatie.
Dat wilde ik even kwijt.
Groet Marinus
PS Tnx Rereformed
Ik wist niet dat dat nog bestond in nederland. 
