Freethinker.nl

De traditie wil dat de vrouw bij haar huwelijk de achternaam van haar man aanneemt, eventueel gecombineerd met haar eigen achternaam. Sinds de vorige emancipatiegolf zijn er ook gehuwde vrouwen die hun eigen naam handhaven. Is dat een goede ontwikkeling?

Je eigen achternaam houden heeft een praktisch voordeel. Achternamen zijn ook adresssen, en adressen zijn contactmogelijkheden. Wie zijn naam verandert, zal onvermijdelijk moeilijker terug te vinden zijn door oude contacten. Dat klemt vooral voor vrouwen die een beroep uitoefenen.
Een vrouwelijke wetenschapper bijvoorbeeld die onder de naam van haar man gaat publiceren, maar in één klap al haar publicaties die ze onder haar meisjesnaam heeft uitgebracht, onvindbaar maakt. Maar ook mensen die weer eens willen praten met een oude schoolvriendin lopen tegen deze handicap aan, ze zijn onvindbaar in telefoonboek en via Google.
De traditionele naamsverandering heeft ook een seksistisch trekje. Hoewel uit de officiële regels blijkt dat een man net zo goed de meisjesnaam van zijn vrouw bij zijn eigen naam mag betrekken of mag overnemen, gebeurt dat zeer zelden. De oorzaak: een echte man piekert er niet over zijn naam, zelfs maar gedeeltelijk, op te geven. Het signaal dat de vrouw afgeeft door daar géén bezwaar tegen te hebben, is: 'Ik ben een volgzaam type, gehoorzaam aan mijn heer en gebieder.'

Dat dat signaal ook zo wordt opgepikt, blijkt uit een experiment dat economen van de Universiteit van Tilburg uitgevoerd hebben. Proefpersonen moesten steeds een vrouw beoordelen. De een stelde zich voor met haar meisjesnaam, de ander met haar huwelijkse dubbele achternaam. Natuurlijk ging het steeds om dezelfde vrouw, maar de partnersnaamvrouw werd als afhankelijker, minder ambitieus en minder intelligent beschouwd. Als klap op de vuurpijl: de proefpersonen kenden de meisjesnaamvrouw bij een sollicitatie 861 euro meer maandsalaris toe.

Tegenstander
Wat was ook weer de bedoeling van dat trouwen? Toch zeker dat je als duo de hele wereld wilt laten weten dat je voortaan als een eenheid beschouwd wil worden? En wat is er dan natuurlijker dan om dat ook in de achternaam tot uiting te laten komen? Net als haar trouwring maakt de dubbele achternaam iets duidelijk over de status van mevrouw, en dat kan zo zijn voordelen hebben. Het aannemen van de naam van de man wordt helemaal urgent als er kinderen komen, die vrijwel altijd de achternaam van de man dragen. Als de vrouw dan haar eigen naam behoudt, is zij de enige met een andere achternaam: erg verwarrend en vooral heel ongezellig.

Voor bureaucratieën is het naast elkaar bestaan van de twee naamgevingsconventies buitengewoon vervelend. Ze kunnen er immers niet op rekenen dat een verkeerd benoemde vrouw hun post überhaupt opent. Dus nadat ze geconstateerd hebben dat de maritale status van de dames is veranderd, moeten ze eerst met hen in contact treden over hun benoemingswensen. Dat is lastig (aanschrijven gaat natuurlijk niet), tijdrovend en kostbaar. Daarom is het beter de oude gewoonte van naamsverandering, waar meer dan 80% van de mannen én vrouwen vrede mee heeft, te behouden.

Bron: Maandblad van het Genootschap Onze Taal

Wat vindt men er hiervan? Is het goed dat gehuwde vrouwen hun meisjesnaam blijven dragen?

Naar mijn mening mogen mensen er wel voor kiezen dat de vrouw de achternaam van de man overneemt. Maar het moet ook mogelijk zijn dat de man de achternaam van de vrouw overneemt. Of die te behouden. Net als dat het mogelijk moet zijn dat mensen er voor kiezen dat kinderen de achternaam van de vrouw krijgen. Dat laatste is sowieso logischer aangezien de kinderen heel goed gedeeltelijk afkomstig van de buurman kunnen zijn, terwijl een andere moeder toch wat lastiger is. Er zijn trouwens ook vrouwen die een dubbele achternaam dragen, wat gewoon een keuze is.

Het item is hier niet zozeer wat moet mogen, want het is gewoon allemaal mogelijk. Het gaat er hier om wat het meest gewenst wordt geacht.

Ik stem voor behouden van de eigen achternaam dan, aangezien dezelfde achternaam saai en ongezellig is. Bovendien kunnen we het hele huwelijk bij de wet beter afschaffen, aangezien dit een bureaucratische rompslomp is.

Ik vraag me trouwens af of alles wel zo mogelijk is. Dat zal ik even uitzoeken.

Kitty heef gelijk, knip en plak van wikipedia:
Situatie Nederland: "Iemand die trouwt houdt zijn of haar achternam, maar krijg in Nederland het recht om de achternaam van de echtgenoot (of echtgenote) te gebruiken of een combinatie van beider achternamen, met een streepje ertussen. In de Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) kan men zijn voorkeur laten vastleggen. Bij het gebruik van een dubbele achternaam - dat wil zeggen, de achternaam van de (eerdere) echtgenoot of van de geregistreerde achternaam bijvoorbeeld Thijssen, dan mogen zowel Janssen-Thijssen als Thijssen-Janssens gevoerd worden.

Ouders mogen bij hun eerstgeboren kind kiezen voor de achternaam van de vader of de moeder. Kinderen van ongehuwde ouders of geregistreerde partners kunnen alleen de naam van de vader krijgen als deze het kind juridisch heeft willen en kunnen erkennen. Latere kinderen krijgen dezelfde achternaam als hun oudste broer of zus." (bron)

Mijn partner zou, als ze nu weer kon kiezen, haar eigen naam houden.

Op haar werk heeft ze wel gewoon haar eigen naam in gebruik. Wij vinden het (nu) ook vreemd dat kinderen altijd de naam van de vader krijgen binnen een wettige realtie trouwens.

Als mijn partner haar meisjesnaam wil behouden, prima, als ze mijn achternaam wil hanteren, ook prima. Ik maak me er niet druk om. Ik ga geen relatie aan met een naam, met een persoon.

Een aantal jaar geleden heb ik mijn meisjesnaam verruild voor een andere naam.
De reden daartoe was dat er een kind in het spel zat die d andere naam al had. Zo zouden we dan ook echt een gezin zijn, samen.
Maar ja, het huwelijk liep in stukken en ik heb inmiddels mijn eigen naam weer terug, iets wat mij erg goed doet. Ik zal, mocht ik toch ooit het huwelijksbootje weer in stappen, mijn eigen naam nooit meer afstaan.
Martha

Sararje schreef:Als mijn partner haar meisjesnaam wil behouden, prima, als ze mijn achternaam wil hanteren, ook prima. Ik maak me er niet druk om. Ik ga geen relatie aan met een naam, met een persoon.

De geest van ene Lentz hangt nog in de burelen!
Vooral als er een kleine Sararjetje verschijnt beginnen zij te kwaken!
Verder ben ik het 100% met je eens!

Wat heeft Lentz hiermee te maken?

Sararje schreef:Wat heeft Lentz hiermee te maken?

In zijn rol van ordenende geest die des ambtenaars is van alle tijden?
En de vraag opdoemt, "Hoe heet het kind"?

Beiden in goed overleg wat mij betreft fbs.

Sararje schreef:Beiden in goed overleg wat mij betreft fbs.

Dáár meng ik mij niet in!
Hoewel ik wél besmuikt zou kunnen lachen over al die achter hun oren krabbende ambtenaren die zich over zo'n (mogelijk) probleem buigen (in mijn fantasie )

Een vrouw die de naam van haar partner aanneemt lijkt mij alsof een werknemer de naam van zijn bedrijf zou aannemen. En hoe moet dat dan met lesbische koppeltjes die huwen? Wisselen die van naam dan of zo?

JanC schreef:Een vrouw die de naam van haar partner aanneemt lijkt mij alsof een werknemer de naam van zijn bedrijf zou aannemen. En hoe moet dat dan met lesbische koppeltjes die huwen? Wisselen die van naam dan of zo?

Wie mijn naam wil gebruiken en geen kind of eigendom van me is, die moet betalen !
Nooit problemen gehad.

Roeland

Who gives a damn? Het huwelijk is meer discussie waardig dan een naampje.
Ik vind het onderzoekje boven staande ook niet erg representatief voor
de invloed van een achternaam. De vrouwen die hun eigen naam hebben gehouden zijn misschien wat zelfverzekerder, een domme trien daarentegen zal niet ineens meer salaris toegewezen krijgen als zij haar meisjesnaam houdt.