Ervaring gevraagd: Hoe vertel je het aan [naam van dierbare]

[Kiwi]

Het zat er al aan te komen, maar sinds het begin van dit jaar ben ik mezelf definitief atheïst gaan noemen. Met mijn vrouw over gehad, allemaal geen probleem.

Mijn ouders en zussen daarentegen weten wel dat ik niet zo kerks ben als zij zijn, maar niet dat ik definitief niet geloof. Ze weten dat ik kritisch ben, vaak ook tegen religie, maar denken toch dat ik wel in een (christelijke) god geloof.
Voor hen is het een verschrikkelijk idee dat iemand in de duisternis wandelt en dat iemand niet behouden wordt op uur U. Ze "point-blank" vertellen over mijn atheïsme zal hen heel veel verdriet doen, meer dan het me uiteraard waard is.

Graag zou ik van mensen ervaring willen horen nadat zij het familieleden en/of andere dierbaren hebben verteld dat ze definitief niet meer geloven. Ik wil voor mezelf een keuze kunnen maken hoe (en of) ik ze het vertel.

Dank voor je input!

[CXT]

Zelf kwam ik er bij m'n vader op terug dat hij weet dat ik altijd nogal kritisch ben geweest, en dan vulde ik daarbij aan dat ik niet meer geloofde. Wees gewoon eerlijk. Het is gewoon een feit dat ze teleur zal stellen, daar kan je niet teveel doekjes om winden. M'n vader heeft het m'n moeder verteld. M'n voorganger (gelijk ook een vriend) had ik 't daarvoor al verteld.

Wat helpt is voor jezelf een deadline stellen wanneer je ze 't hebt verteld, en je daaraan dan ook houden. Het is even door de zure appel heen bijten, maar 't blijkt daarna mee te vallen hoewel het natuurlijk jammer blijft dat er een verschil in opvatting is.

[Ethir Valar]

Je bent ooit theist geweest, waar je ooit een bepaald gevoel bij had (warmte/steun van God). Vertel je dierbaren hoe jij je nu voelt (zeg dat je helemaal geen leegte voelt) en dat je tevreden bent met wie je bent en in wat je (niet) gelooft. Als ze van je houden, wat ze uiteraard doen, zullen ze jouw keuze respecteren. Ga niet vertellen waarom, want dat kan alleen volgen in een discussie, wat weer niet zo goed is voor de relatie tussen jou en je dierbaren. En onthoud: eerlijkheid duurt het langst.

[Exdeo]

Gewoon vertellen,
na dat ik het ze verteld had, kreeg ik het gevoel dat het mij meer moeite had gekost om het te gaan vertellen dan dat mijn ouders hadden om het te accepteren.
Mijn moeder wilde nog wel weten wat me dan tegen hield geen crimineel te worden, maar mijn vader wilde er verder niet over praten. En nu word het min of meer genegeerd. Wanneer ik iets over het geloof zeg word ik gediskwalificeerd met de standaard reactie: ja jij, maar jij geloofd niet. En daar laten we het dan bij. Alleen mijn zus accepteert het wel wanneer ik wat kritische geluiden laat horen

Wacht tot het geloof of de kerk een keer ter sprake komt en vertel het dan gewoon eerlijk.
Succes, en laat ons weten hoe het gelopen is.

PS. laatst kwam ik een oude vriend na jaren tegen die tot mijn stomme verbazing vertelde ook niet meer te geloven. Hij had het zijn vader nooit verteld en had daar vrede mee (zijn vader is nu overleden) maar persoonlijk kan ik dat niet goed begrijpen.

[lost and not found yet!]

Inderdaad, gewoon vertellen, maar misschien niet in 1 keer. Ik ben zelf de oudste uit een groot gezin. Al mijn broers en zussen zijn diepgelovig, gaan elke zondag twee keer naar de kerk, bidden voor elke maaltijd en noem maar op. Ik heb het mn ouders en broers en zussen verteld, maar wel geleidelijk aan in de vorm van een discussie zeg maar. Dat gaf en geeft in mijn geval heftige maar fantastische discussies. Nu staan mijn ouders er wel anders tegenover dan mijn zussen en broers. Die, mijn ouders dus, zijn veel starrer in discussies, komt door een andere (oudere) generatie denk ik. Zo van, als ik het probleem niet zie, of er niet over praat bestaat het niet. Mijn broers en zussen twijfelen gewoon wat meer, maar houden toch het geloof vast. Of het geloof houdt hun vast? Maar gelukkig wordt ik nog wel als volwaardig lid van de familie gewaardeert, hoewel ik er nooit vanuit ben gegaan dat dat niet het geval zou zijn. En natuurlijk doe ik mn ogen dicht onder het bidden als ik bij mn ouders eet, en natuurlijk ga ik naar mn vroegere kerk als er weer een neefje of nichtje gedoopt wordt.

Sorry, beetje veel over mij, maar ik wens je sterkte en hoop echt dat je ouders en verdere familie er net zo goed of nog beter mee omgaan als mijn familie.

Succes Kiwi!

[appelfflap]

Ze "point-blank" vertellen over mijn atheïsme zal hen heel veel verdriet doen, meer dan het me uiteraard waard is.

je hebt 2 opties
ofwel "spaar" je hen en ga je de waarheid geweld aandoen ofwel noem je gewoon het beestje bij naam.
je kunt natuurlijk ook de truc vd struisvogel toepassen en het onderwerp vermijden.

als ik je post lees lijkt het er op dat je terminaal ziek bent

[Destinesia]

Bepaalde mensen wisten al een tijd dat ik "moeite met het geloof" had. Ondertussen voelt men het toch wel aan dat je gaat afvallen. Later kun je overwegen het "gewoon" te vertellen wanneer je het tijd vind worden of wanneer men het rechtstreeks vraagt. Ik vind wel dat je je keuze een beetje moet kunnen onderbouwen wanneer men je om uitleg vraagt. Dat hoeft overigens niet tot een discussie te leiden wanneer je daar geen zin in hebt.

Overigens bezoek ik morgen een echtpaar op leeftijd die mij destijds zogezegd 'bekeerd' hebben. Hen ga ik morgen vertellen dat ik geen christen meer ben. Het zal voor hen niet geheel onverwacht komen dat er "iets" met me aan de hand is maar voor hen had ik gewoon al een paar jaar een flinke geloofsdip. Dat deze terminaal is gebleken is zullen ze morgen van mij horen.

[Kiwi]

Zelf kwam ik er bij m'n vader op terug dat hij weet dat ik altijd nogal kritisch ben geweest, en dan vulde ik daarbij aan dat ik niet meer geloofde. Wees gewoon eerlijk. Het is gewoon een feit dat ze teleur zal stellen, daar kan je niet teveel doekjes om winden. M'n vader heeft het m'n moeder verteld. M'n voorganger (gelijk ook een vriend) had ik 't daarvoor al verteld.

Wat helpt is voor jezelf een deadline stellen wanneer je ze 't hebt verteld, en je daaraan dan ook houden. Het is even door de zure appel heen bijten, maar 't blijkt daarna mee te vallen hoewel het natuurlijk jammer blijft dat er een verschil in opvatting is.

De eerlijke aanpak lijkt me inderdaad het beste. Ik heb binnenkort een etentje met mijn vader, misschien is dat een mooi moment om als deadline te gebruiken.
Dat teleur stellen is inderdaad hetgeen waar ik mee zit, terwijl ik me juist vrijer en beter voel dan tijdens mijn theïstische periode. Dat gaat erg moeilijk worden om uit te leggen...

[Kiwi]

Je bent ooit theist geweest, waar je ooit een bepaald gevoel bij had (warmte/steun van God). Vertel je dierbaren hoe jij je nu voelt (zeg dat je helemaal geen leegte voelt) en dat je tevreden bent met wie je bent en in wat je (niet) gelooft. Als ze van je houden, wat ze uiteraard doen, zullen ze jouw keuze respecteren. Ga niet vertellen waarom, want dat kan alleen volgen in een discussie, wat weer niet zo goed is voor de relatie tussen jou en je dierbaren. En onthoud: eerlijkheid duurt het langst.

Ja, jou reactie heeft me onder andere geïnspireerd over wat ik tegen CXT zei: Hoeveel beter ik me nu voel.

Ik ben bang dat de discussie niet lang daarna zal volgen, want mijn ouders zijn wat dat betreft redelijk eigenwijs. Het is een goed idee om die discussie kort te houden en niet te voeden.

[Kiwi]

Gewoon vertellen,
na dat ik het ze verteld had, kreeg ik het gevoel dat het mij meer moeite had gekost om het te gaan vertellen dan dat mijn ouders hadden om het te accepteren.
[...]

Hmm, ja dat kan natuurlijk ook. Toch ben ik vaker van de voorzichtige aanpak. Mijn karakter is erop gebouwd dat ik succesvoller ben als ik een goede voorbereiding heb.
In jou voorbeeld had het ook heel anders uit kunnen pakken. Je had er niet voor niets moeite mee, en je vader had ook kunnen ontladen in een moment van kwaadheid waarin er dingen gezegd worden die maar moeilijk helen.
In ieder geval fijn om te lezen dat het mee kan vallen achteraf.

[Kiwi]

Inderdaad, gewoon vertellen, maar misschien niet in 1 keer. Ik ben zelf de oudste uit een groot gezin. Al mijn broers en zussen zijn diepgelovig, gaan elke zondag twee keer naar de kerk, bidden voor elke maaltijd en noem maar op. Ik heb het mn ouders en broers en zussen verteld, maar wel geleidelijk aan in de vorm van een discussie zeg maar. Dat gaf en geeft in mijn geval heftige maar fantastische discussies. Nu staan mijn ouders er wel anders tegenover dan mijn zussen en broers. Die, mijn ouders dus, zijn veel starrer in discussies, komt door een andere (oudere) generatie denk ik. Zo van, als ik het probleem niet zie, of er niet over praat bestaat het niet. Mijn broers en zussen twijfelen gewoon wat meer, maar houden toch het geloof vast. Of het geloof houdt hun vast? Maar gelukkig wordt ik nog wel als volwaardig lid van de familie gewaardeert, hoewel ik er nooit vanuit ben gegaan dat dat niet het geval zou zijn. En natuurlijk doe ik mn ogen dicht onder het bidden als ik bij mn ouders eet, en natuurlijk ga ik naar mn vroegere kerk als er weer een neefje of nichtje gedoopt wordt.

Sorry, beetje veel over mij, maar ik wens je sterkte en hoop echt dat je ouders en verdere familie er net zo goed of nog beter mee omgaan als mijn familie.

Succes Kiwi!

De hoeveelheid wordt juist op prijs gesteld, ik vraag niet voor niets om ervaringen.
Deze aanpak ben ik op dit moment aan het toepassen, maar het is meer uit luiheid (niet dat ik jou dat wil verwijten) dan uit strategisch besef. Je kaart het stuk broers en zussen aan en dat is inderdaad ook een punt waar ik mee zit; Mijn ouders zijn gelukkig in hun geloof, wie ben ik om ze daarvan te weerhouden. Zij hebben hun weg gevonden.
Mijn zussen daarentegen zijn gelovig, maar zoekend. Ik zou het fijn vinden als zij wat meer zekerheid in hun leven zouden vinden, waarbij de weg naar atheïsme er een van is. Met hen zou ik het er best wat meer over willen hebben, maar ik wil niet vervallen in de evangeliserende valkuil.
Maargoed, dat is een tweede.

[Kiwi]

Ze "point-blank" vertellen over mijn atheïsme zal hen heel veel verdriet doen, meer dan het me uiteraard waard is.

je hebt 2 opties
ofwel "spaar" je hen en ga je de waarheid geweld aandoen ofwel noem je gewoon het beestje bij naam.
je kunt natuurlijk ook de truc vd struisvogel toepassen en het onderwerp vermijden.

als ik je post lees lijkt het er op dat je terminaal ziek bent :)

Nee, gelukkig niet. Integendeel. (-:
Ik had gehoopt (en denk) dat er meer opties zijn en de sleutel ligt in de nuancering. Vandaar dat ik wat ervaringen wilde horen.

Ik heb nu een nieuwe levensovertuiging en daar ben ik heel "zuinig" op. Ik wil eerlijk en oprecht. Kritisch maar zonder onnodig kwetsend. Gewoon een goed mens zijn en uitstralen dat atheïsme echt een alternatief is en niet een verval in zgn. zonden en misdaden.

Daarbij speelt ook dat ik vier opgroeiende kinderen heb, die ik seculier wil opvoeden. Natuurlijk gaan ze met het geloof in aanraking komen. Dat wil ik juist, zoals je een vaccin gebruikt om erger te voorkomen.
Ik denk wel dat mijn ouders daarvan op de hoogte moeten zijn (over de seculiere opvoeding dan).

[Kiwi]

Bepaalde mensen wisten al een tijd dat ik "moeite met het geloof" had. Ondertussen voelt men het toch wel aan dat je gaat afvallen. Later kun je overwegen het "gewoon" te vertellen wanneer je het tijd vind worden of wanneer men het rechtstreeks vraagt. Ik vind wel dat je je keuze een beetje moet kunnen onderbouwen wanneer men je om uitleg vraagt. Dat hoeft overigens niet tot een discussie te leiden wanneer je daar geen zin in hebt.

Overigens bezoek ik morgen een echtpaar op leeftijd die mij destijds zogezegd 'bekeerd' hebben. Hen ga ik morgen vertellen dat ik geen christen meer ben. Het zal voor hen niet geheel onverwacht komen dat er "iets" met me aan de hand is maar voor hen had ik gewoon al een paar jaar een flinke geloofsdip. Dat deze terminaal is gebleken is zullen ze morgen van mij horen.

Succes vandaag!

Ik had inderdaad je getuigenis gelezen hier op het forum en het kwam heel herkenbaar over. Zelf ben ik ook evangelisch opgevoed met een sterke nadruk op de heilige geest, een hechte community, bijbelstudies en natuurlijk was Paulus 'the Man' (hij had bijna de competitie aan kunnen gaan met Jezus).

Zoals je zegt, het heeft de tijd, het hoeft niet gelijk vandaag, maar dat is ook een valkuil. Ik wil ook de jas van mijn oude ik op de kapstok kunnen hangen en er ontspannen naar kunnen kijken als ik er de tijd voor maak. Nu hangt het om mijn middel, stevig vastgebonden met de mouwen en belemmert het me in m'n beweging.

[Destinesia]

Wat is de boodschap van het evangelie toch een vreselijk triest en duister fatalistisch liefdeloos gebeuren in de kern. Vooral in gezinsverband is het contrast vreselijk. Uiteindelijk gaat het hier om de geloofskeuze in een 'werkelijk bestaande hemel of hel' die het gezin "voor eeuwig" uit elkaar trekt.

Dat zijn tenminste de "berekeningen van het nieuwe testament".

Om behouden zijn of om voor eeuwig verloren te gaan. Ik ben benieuwd hoe dit wordt opgepakt door je ouders en zussen. Misschien vinden je ouders je een gevaar voor je zussen die nu nog "gewoon naar de hemel gaan". Ik heb geen idee hoe dit werkt in een gelovig gezin. Ik zou er eerst goed over nadenken wanneer en vooral hoe je het verteld.
Misschien kun je het beste een lange brief schrijven.

Bij mij was het andersom . Ik moest jaren lang op mijn lip bijten en bidden en klagen bij God vanwege het feit dat ik en mijn oudere broer de enige 'wederomgeboren christen' waren in het gezin. En het zag er bepaald niet naar uit dat de rest ooit eens tot geloof zou komen.

Succes vandaag!

Dank je.

[appelfflap]

Ik had gehoopt (en denk) dat er meer opties zijn en de sleutel ligt in de nuancering. Vandaar dat ik wat ervaringen wilde horen.

ik heb er geen ervaring mee
in jouw plaats zou ik zoiets niet rondbazuinen. gewoon ernaar leven en als het onderwerp ooit ter sprake komt gewoon rustig en beleefd duidelijk maken dat je de christelijke leer maar niets vindt.
Duidelijk maken dat je je niet kan voorstellen dat ook maar iets waar is van al die christelijke dogma's

Gewoon een goed mens zijn en uitstralen dat atheïsme echt een alternatief is en niet een verval in zgn. zonden en misdaden.

ik weet niet hoe diepreligieus de mensen in je omgeving zijn maar bekeringspogingen en/of mensen die je plots zullen mijden kom je hoe dan ook tegen.

Daarbij speelt ook dat ik vier opgroeiende kinderen heb, die ik seculier wil opvoeden. Natuurlijk gaan ze met het geloof in aanraking komen. Dat wil ik juist, zoals je een vaccin gebruikt om erger te voorkomen.
Ik denk wel dat mijn ouders daarvan op de hoogte moeten zijn (over de seculiere opvoeding dan).

leer je kinderen zelf nadenken en kritisch zijn. meer heb je echt niet nodig om ongelovige honden te kweken. Je ouders zullen er dan heel snel zelf achterkomen dat je kinderen niet gevoelig zijn voor de christelijke leer/dogma's etc.