Het verwerken van geloofsverlies - omgaan met woede

[Blackadder]

Enkel alleen het lezen van een topic als dit helpt mij altijd al gigantisch, zoveel herken ik.

Bij mij heeft het atheïsme zich heel langzaam ontwikkeld, de wortels zijn al wel bij me als klein kind gezaaid, maar ik deed er niks mee. Ik heb denk ik heel lang al die gedachten bewust in de ijskast gezet, zo van, ik vind het eng om er teveel over na te denken, dat doe ik wel als ik later oud en wijs ben. het Christendom werd een soort oud jasje, dat lekker zat, maar dat je toch niet meer aandeed in het openbaar omdat er wel veel sleetse plekken in zaten.

Ik ben er definitief van afgestapt een aantal jaren geleden, nadat ik eerst een aantal maal van die internationale conferenties bezocht had zoals deze: http://www.new-wine.org/summer/Summer%20Conferences.htm

Daar spreken de bekende sprekers en schrijvers. In tenten voor 3000 man, maar ook heel persoonlijk in kleine groepjes. Mijn indruk was dat deze mensen over het algemeen geen charlatans zijn, maar zelf oprecht geloven in hun boodschap. Het zijn vaak werkelijk aardige en bescheiden mensen als je ze leert kennen. Toch voelde ik me er steeds een buitenbeentje. het begrip Worship is daar erg centraal, met lange vieringen, zingen, dansen, bidden.. ik zag vreemde dingen, maar zelf ervoer ik nooit iets. En de lezingen kwamen me steeds absurder voor. Het is toch vooral met vele moeilijke woorden iets zinnigs proberen te halen uit die bijbelboeken. En die dagelijkse bijeenkomsten hebben alle kenmerken van massa bedwelming, je gaat vanzelf meedoen

Men doet ook aan profetie en dergelijke, nu toen ik dat bijwoonde begonnen mijn ogen echt open te gaan. De scepticus die al in mij woonde zag alle alarmbellen afgaan.

Dit alles heeft bij mij een gevoel van medelijden opgeroepen en niet zozeer van boosheid.

[Rereformed]

Wat me denk ik het meeste dwarszit is het wij / zij denken van christenen. Als je eerst met iemand die geen christen was sprak was dat alsof zo iemand niet helemaal compleet was. Die had het licht niet gezien. Toen ik de kerk verliet keerde het wij zij denken zich voor het eerst echt tegen mijzelf. In het kerkblaadje stond zo ongeveer dat ik nu in de macht van de duivel was. Geloven is een zaak waar veel gevoel bij komt kijken, vertrouwen en hoop etc. Maar alle het schone blijkt in een keer haast het tegengestelde.

Het evangelie is allereerst vrijspraak van het oordeel van God zelf. God lost een probleem op wat hij zelf min of meer de wereld in heeft geholpen. Jesus loves you but his dad thinks you´re a shit. Theologisch moet je dan altijd wat nuaceren, maar als puntje bij paaltje komt komt er wel op neer.
Het meest frustrerende vind ik niet zozeer dat het christendom niet waar blijkt, maar dat het ook niet liefdevol blijkt. De God van het orthodoxe christendom is een god van een zeer beperkt gezelschap. Dit gegeven was voor mij doorslaggevend om ophouden met moeite te doen om voor mijn geloof te vechten dat rationeel al zwaar onder vuur lag. Nu ik niet meer bij dat gezelschap hoor, zie ik wat voor boeman het eigenlijk is. En dat is wat mij zo boos maakt, vooral als ik dan een christen het voor zo´n god op zie nemen. De mensheid wordt geofferd ten koste van een onbegrijpelijke heiligheid van God. Mensonwaardig.

Maar waarom zou dit je dwarszitten? Of anders gezegd: is het niet een dwarszitten dat je juist tot op merg en been moet voelen? Waarom zou je niet terecht nu een tijdje boos zijn? Die tijd van pijn moet je m.i. juist aangrijpen om er wat mee te doen, tot dienst laten zijn in je leven: Wat je gedaan hebt is de diepere essentie van het geloof ontmaskeren, iets waar van huis uit ongelovigen niet bij kunnen komen. Jij hebt het ontmaskerd en hebt je eruit vrijgevochten. Bovenstaande preek van wat de boekgodsdienst teweegbrengt moet je zolang als het je aangrijpt juist van de daken schreeuwen. Dát soort analyses zijn nodig om onze wereld te bevrijden van dit soort gruwelsystemen.

Niet je boosheid zien als een blok aan je been, maar als een tijdelijke fase die wanneer je het naar buiten en ondere woorden brengt nuttig kan zijn voor anderen om doorslaggevende inzichten te krijgen.
Tegen Destinesia zei ik ook de hele tijd: 'schrijf zoveel mogelijk nu op, verzamel je schrijven, werk er nu aan'. Wanneer een mens pas zijn geloof heeft opgegeven, na een tijd van worstelen en nadenken, heeft hij/zij een bijzondere geëngageerdheid om er heel diep over te kunnen spreken en zijn de analyses veelal briljant.

Later slijt het af, en dan staat men koud en onbewogen of als een korzelige draak of zelfs vaak weer met begrip tegenover religie. Maar dan is het niet meer of in ieder geval veel minder mogelijk om effectief het schadelijke van de godsdienst naar boven te halen. Dan komt de niet-gelover in de regel niet meer op de essentie van de kritiek op religie. Juist het funeste wat de boekreligies met onze gevoelens doen -het omgekeerde van wat ze op het oog predikt, namelijk het zaaien van liefdeloosheid- is de kern van de boekreligie. En er móeten mensen zijn die dit naar voren brengen.

[fröhliche]

Probeer het eens met pantheïsme.

Doe ik al en eerlijk gezegt voegt het uiteindelijk geen reet toe. Het is alleeen leuker vorm gegeven dan het atheisme, maar komt uiteindelijk op hetzelfde neer.

Dat zie ik wel duidelijk anders.
In elke religie zijn er mensen die een, min of meer, pantheïstisches godsbeeld hebben.

[FonsV]

Dag Arthas,

Ik ben nu ongeveer een jaar lang niet meer gelovig daarvoor al zat ik in een langere periode van twijfel/zoeken. Inmiddels ben blij dat ik de stap eruit heb gezet.

Ik begrijp hieruit a) dat je veel (alles?) niet meer gelooft van wat je een jaar geleden nog wel geloofde en b) dat je blij bent van die ‘geloofswaarheden verlost’ te zijn.

Waar ik echter wel wat mee zit is dat hoe graag ik het ook zou willen, het nog niet helemaal verwerkt lijkt.

Er is je dan ook wel iets overkomen. Veel van wat je vertrouwd was heeft plaats gemaakt voor wat je toen vreemd was en dat vreemde is je blijkbaar nog niet vertrouwd geworden. Alsof je naar een andere wereld, een andere taal en totaal vreemde cultuur bent overgeplant.

Overdenk eens deze uitspraak: ‘Wij leven in de wereld van onze woorden’. Als dit een correcte bewering is dan heeft ze wel vergaande consequenties.
De woorden die je vertrouwd waren heb je niet zelf gekozen. Je hebt ze vanaf je vroegste kindertijd argeloos en onbevangen overgenomen van de wereld waarin je terecht kwam. En probeer je eens te realiseren dat die woorden niet alleen een verstandelijke maar ook een emotionele, zelfs een morele waarde hadden.
Om maar eens een doodgewoon voorbeeld te noemen: ‘zee’ betekent iets wezenlijks voor je wanneer je aan zee bent geboren en je omgeving voor het dagelijks bestaan van die zee afhankelijk is. Wat zou ‘zee’ voor je betekenen als je bent groot geworden in een gortdroge, bergachtige landstreek?

Als ik een stuk lees van een fundamentalist kan ik soms niet in slaap komen, vooral uit boosheid.

Allicht dat je al lezende weer in de wereld terecht komt die je dacht verlaten te hebben. Maar… waarom word je dan boos? Dromen zijn bedrog. Althans, dat wordt altijd gezegd. Op zich zou het consequenter, in ieder geval aangenamer zijn als je in lachen uitbarstte in het besef dat je niet meer in die wereld bent. Maar ja… blijkbaar hebben de woorden nog veel van hun oude inhoud bewaard en… was je al lezende weer even deel van de wereld van die woorden.

Laten we aannemen dat je inderdaad die ‘gelovige’ wereld achter je hebt gelaten, dat die ‘gelovige’ wereld behoort tot het verleden dat niet meer bestaat. Je zult dan een nieuw zelfbewustzijn moeten aankweken en dan bedoel ik het zelfbewustzijn dat verbonden is, vervuld is met het NU.

En hier zijn we beland in een manier van denken die mogelijk helemaal vreemd is voor je. Ons hooggeprezen verstand of intellect bakt ons regelmatig de nodige poetsen. Het is namelijk gevuld met allerhande begrippen die vooral door anderen erin zijn aangebracht. Een heel belangrijk begrip (misschien wel het belangrijkste) is ‘zelfbewustzijn’ = ‘beseffen dát je bent en wíe/wát je bent’.

Boeddha leerde: ‘Wees die je BENT’ en niet die je WAS. Vaak wordt de Engelse formulering gegeven: ‘Be as you are’! (afgekort: ‘bsur’)!
Het orakel van Delphi schreef ‘Gnoothi seauton’ = ‘Ken uzelf’ maar dan wél zoals je NU bent.
En die van Nazareth leerde: ‘Heb jezelf lief’, waarbij liefhebben de hoogste vorm van kennen is. En wederom: doe het NU!

En.... nergens wordt 'god' genoemd!!!

Eén ding lijkt me boven alle twijfel verheven namelijk: dat je BENT, dat je BESTAAT, desnoods dat je DEEL HEBT AAN HET BESTAAN(DE). En dan lijkt het een wijze raad van Rereformed: ‘Richt je op het wonder van het bestaan’.

En nou is het geinig dat, als je iemand vraagt ‘Wat IS nu eigenlijk ‘bestaan’, kun je me daarvan de definitie geven’?, dat er dan niet veel meer dan wat gemurmel komt. Blijkbaar gaat het om iets dat je wel kunt ‘ervaren’ maar… niet in (altijd begrensde) begrippen kunt vatten en dus niet onder even begrensde woorden kunt brengen. ‘Daar heb ik geen woorden voor’. Er zijn nu eenmaal ‘ervaringen’ die dermate diep, allesomvattend of overweldigend zijn dat er geen woorden voor zijn, dat ze niet in een formule zijn onder te brengen.
Ik hoop tenminste dat je ooit iets hebt meegemaakt waarvan je moest zeggen: ‘Ik weet niet hoe ik het duidelijk moet maken’. Wil je zoiets een wonder noemen? Be my guest!

Natuurlijk kom je dan mensen tegen die om een ‘rationele onderbouwing’ vragen of beginnen te schamperen met ‘esoterisch’, ‘New Age’ en dergelijke, maar och…

Al met al zit je in een lastig parket. Je kunt vlot onder woorden brengen wat je niet meer ‘gelooft’ of niet meer wenst te ‘geloven’; daarnaast ben je op zoek (denk ik) naar iets dat je zou willen en kunnen ‘geloven’. Máár dan komt het probleeem: a) je ‘weet’ niet wat dat is omdat je het blijkbaar nog niet hebt ervaren en b) niemand kan je vertellen wat het is en/of hoe het er uitziet, want er hij/zij heeft er geen woorden voor.

Hoe ga je er mee om?

Dat ga ik je dus niet vertellen want dat zul je zélf moeten ontdekken en – die verzekering kan ik je wél geven – dat kost behoorlijk wat tijd en inspanning!

Heel schuchter wil ik je wel een voorzichtige hint geven. Er zijn namelijk nogal wat auteurs die pogingen hebben ondernomen om tóch een stukje van de sluier op te lichten. Hun boeken vormen onderhand een indrukwekkende bibliotheek.
Let echter wél op: of je aan hun geschrijf iets hebt hangt voornamelijk, zo niet volledig af van je bereidheid om hun teksten met een ‘open mind’ te lezen. Iemand zei eens: ‘Als ge niet wordt als kinderen, zult gij…. etc’, daarmee verwijzend naar de onbevooroordelende manier van kijken en luisteren, die kinderen eigen is.

Ik zou je willen wijzen op het boekje van Jos Stollman: Zenmeester Jezus. Het behandelt de 114 logia (uitspraken) van Jezus ook bekend onder de naam Thomas-evangelie, destijds gevonden in Nag Hammadi. Het kwam niet in de canon van het Nieuwe Testament terecht omdat het doel daarvan niet door Thomas' teksten werd gediend. In tegendeel zelfs.

Aan de wetenschappelijke discussies over * van wanneer precies dateert dat geschrift?; * wie is de schrijver van die logia? * hoe authentiek zijn die logia? etc. etc. etc. doe ik niet mee.

Een paar beoordelingen van het boek:
http://www.bol.com/nl/p/boeken/zenmeest ... index.html

Het is niet een boekje (189 pagina’s) dat je in één ruk uitleest. Iedere dag één logion met met de daarbij horende reflectie en oefening is al behoorlijk snel. Té snel, denk ik.
Soms zul je denken ‘Kan de uitleg niet wat duidelijker'? en een andere keer zullen je hersens kraken: ‘Hoe moet ik dat verstaan’? Van een aantal vertrouwde begrippen en ‘waarheden’ blijft geen spaan heel. Maar… je krijgt er iets voor terug. Tenminste…. je kunt er iets voor terug krijgen, het gaat alleen niet op de oude vertrouwde manier. In de taal van Thomas heet het zelfs dat je opnieuw moet geboren worden. Pfffff!

Sterkte en groeten.

Fons.