Waarschijnlijk begrijp ik niet waar de term "klassiek" in klassieke muziek voor staat.
De meeste muziek was ooit populaire muziek.
Niet volgens de boekjes?
Daar lijkt het op, daar vanaf het moment dat er veel wordt geschreven over muziek ook de indeling gehanteerd lijkt te blijven worden.
In de jaren 60 hoorde de muziek van begin 20e eeuw al tot de onderwerpen, die wij op de middelbare school bij muziekles moesten bestuderen.
De Blues als Afro-muziek, de Jazz als volledige nieuwe muziekstijl met zijn afleidingen, stonden toen al te boek.
Gershin met zijn Porgy and Bess heeft het toen gered binnen de klassieke indelingen van de muziek.
Over de toenmalige vernieuwende POP muziek (50er en 60er jaren) werd binnen de schoolse educatie niet gesproken.De opera was de ultieme poging van George Gershwin om erkenning te vinden als componist van klassieke muziek.
Wanneer en waarom wordt POP muziek klassieke muziek?
Is het de muziek?
Is het, omdat het uitgevoerd kan worden door het klassieke instrumentarium incl. de stem?
Is het, omdat het gezongen kan worden door klassiek geschoolde stemmen?
Is het om het tijdloze van deze kunstvorm?
Is het de combinatie met de tekst, die meespeelt?
Is het omdat een muzikale creatie nooit verveelt, kapot gespeeld wordt, niet uit de tijd raakt, en altijd iets te zeggen heeft of aan gevoelens kan beantwoorden en versterken van grote en vooral diverse groepen mensen?
En ver uit stijgt boven het gemakkelijke deuntje, wat het overigens ook kan worden en wat ook zijn waarde kan hebben.
Vaak denk ik:
Het is de klassieke scholing van de componist, waardoor de klassiek geschoolde muziekcriticus zich laat leiden.
Een klassiek geschoolde kunstkenner zal daar veel op kunnen antwoorden, wat aan gedachten daarover in de loop van de tijd is verzameld.
Vaak worden hun de meningen beoordeeld als "elitair" en niet voor "het gewone volk".
Wat zegt dat over deze kenners en critici en wat zegt dat over het beoordelingsvermogen van het gros van de mensen?
In hoeverre is het "de smaak" die je, soms gezegd, ook moet leren ontwikkelen.
Of is het zo dat bij iedereen de smaak zich ontwikkelt, al naar gelang de kwaliteit van het werk?
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is, en misschien ga ik daarmee wel vloeken in de kerk, dat ik de muziek van deze opname een klassieker vind en dat het hoort in het rijtje van muziekkunst met een grote K van de 2e helft van de 20e eeuw.
Eruit springend boven de steeds weer creatieve vernieuwingen en een komen en gaan van muziekstijlen.
Niet als enige, want er is een berg schitterende muziek gemaakt, die dezelfde waardering mag krijgen.
Ook een berg muziek, die ik wel ook onder kunst zou willen rekenen, maar minder goed liggend in het oor van de grootst gemene deler van de luisteraars.
Maar was dat een bezwaar bij de recensies van de zg. moderne klassieke muziek, die door diezelfde kunstkenners een tijd verheerlijkt is, maar die je in de loop der tijd steeds minder hoort.
Kunst: vaak oké.
Klassiek: nee
In andere tijden ballade of aria genoemd, nu heet het song of in het Nederlands lied.
My Way
Ontelbare malen gecoverd.My Way is de titel van een lied, dat in de loop der jaren door verschillende artiesten is ingezongen. De Franse zanger Claude François bracht het in 1967 uit als Comme d'habitude, maar het was vooral de bewerking van Paul Anka uit 1968, gezongen door Frank Sinatra, die uitgroeide tot een internationale evergreen.
'My Way', a song from the 'Classics is Groot' Concert, held in June 2017, Pretoria, South Africa. Amira sings with the Group this beautiful and inspirational oldie.
