HierEnNu schreef: ↑28 jan 2026 13:48
ChaimNimsky schreef: ↑28 jan 2026 12:09
Zwakte en het gevolg daarvan - autoritarisme - zijn schadelijk voor de menselijke soort omdat zij het onvermogen representeren om macht realistisch te begrijpen en verantwoord te hanteren. Ze ontkennen de realiteit van dreiging en verwerken die daardoor ineffectief. Zwakte verheft een moreel zelfbeeld tot illusie boven de werkelijkheid van macht. Dat leidt niet tot vrede, maar tot onderwerping aan degenen die hiermee hun macht kunnen misbruiken. Dat zie je in Rusland, China, Noord-Korea en inmiddels ook in de Verenigde Staten. Daar wordt realiteitszin vervangen door ideologie, wordt kwetsbaarheid geïdealiseerd en centrale controle wordt verheerlijkt -- of die nu gelegitimeerd wordt door God of door de leider.
Wat kracht duurzaam maakt, is weerbaarheid. Weerbaarheid is ethiek waar macht vorm krijgt. Dat vergt lef en het vermogen om de realiteit onder ogen te zien zonder morele zelfmisleiding. Volwassen ethiek erkent dat voortbestaan de voorwaarde is voor alle andere waarden.
Die laatste zin blijft bij mij hangen.
Niet als morele stelling, maar als een
compacte gedachte die iets activeert.
'Voortbestaan als voorwaarde voor alle andere waarden' zet bij mij
geen enkele weerstand aan, maar dwingt wel tot herpositionering:
- ethiek niet als zuiver normatief kader,
maar als iets dat pas betekenis krijgt waar macht en werkelijkheid elkaar raken.
Ik merk dat die formulering bij mij creatief wringt, niet omdat ik haar verwerp, maar omdat ze me uitdaagt tot verdere verbeelding en uitwerking. Dat onderzoek ligt voor mij eerder in het uitbeelden dan in het direct analyseren en hier en nu verwoorden.
Dus daar kom ik later op terug.
Maar dit
'moet' me nu al van het hart en ja, waar het hart van vol raakt
loopt de tong van over, dus plaats ik dit hier toch maar, want waar anders?
Die laatste zin blijft namelijk in me resoneren en zelfs weergalmen als een affirmatie, of zelfs als een meme, als een gematerialiseerd stukje menselijk bewustzijn. Zodra ik daar op complementeer tijdens meditatie
'floep' ik telkens uit mijn gedachtenloos bewustzijn, omdat deze meme mij aanzet tot denken in plaats van integreren. Niet vanwege weerstand, althans ik voel er geen weerstand tegen, maar vanwege de creatieve prikkel die als het ware vanaf de donkere bodem van mijn bewustzijn omhoog wil bewegen naar de verlichte oppervlakte, beginnend als een klein bubbeltje steeds groeiend zoals luchtbellen in de Cola dat wel doen, maar de verlichte oppervlakte niet bereiken omdat ze voortijdig uit elkaar spatten.
Eens zien wat er gebeurt als ik die creatieve prikkel niet probeer te
verwoorden,
maar net als die verbale meme zich mocht materialiseren in geschreven woorden,
probeer te materialiseren door het
uit te beelden.
Ook daar kom ik nog op terug: werk aan de winkel!
