Waar zijn mijn tanden?

[sofia]

Waar zijn mijn tanden?


Half één. Tijd voor een welverdiende nachtrust, zou je zeggen.
Niet dus. Want Poek en ik waren net gezellig spinnend aan het wegzakken toen er een soort stem uit het duister tot ons kwam die zei: “Waar zijn je tanden?”
Waarop mijn tong meteen op onderzoek uitging, en tot de conclusie kwam dat het een terechte vraag was. Want waar tanden hadden moeten zitten zat, je raadt het al: een loze, lege ruimte, een zwart gat. Wel niet zo groot als die in het heelal, maar toch alarmerend genoeg om het licht aan te doen.
Waar zijn mijn tanden? Op de wastafel? Nee. Op de toilettafel? Nee. In de keuken dan… Nee. In de studeerkamer, naast de computer? Er staat me vaag iets bij van een vastgeplakt blokje kaas… Nee. Kàn ook niet, trouwens, dat was gisteren. Ergens op de vloer?
Poek komt kijken waar ik blijf, en samen controleren we zorgvuldig de 121 vierkante meter vloeroppervlak die ons huis rijk is. Tevergeefs.
“Kom nou maar naar bed,” zegt Poek, “Morgen komt Eulàlia, en die heeft ‘m zó.”
“Ja, de vogels die jij achter de bank verstopt,” zeg ik, “maar een kunstgebit….”. En loop toch maar achter haar aan naar de slaapkamer. Een zielig oud wijffie achter een rollator.

De volgende ochtend heeft Eulália ‘m inderdaad zó gevonden: achter de bank.
“Had je dat verdomme nou niet even kunnen zèggen?” roep ik verwijtend.
Poek kijkt met haar groene ogen terug, met een blik die op zich welsprekend genoeg is.
Moet ik haar vogels maar niet jatten.

[Rereformed]

Twintig jaar geleden besloot ik tot mijn 92ste te leven en dan in mei 2048 euthanasie op mezelf te plegen. Als ik bovenstaande lees dan krijg ik het bewijs dat ik inderdaad niet rekenen kan (ik word 92 in 2049), maar ook het gevoel dat het inderdaad een uitstekend idee was waar ik maar aan vast moet blijven houden.

Kun je me vertellen hoe het is om heeel oud te worden?

[Maria]

[Rereformed]

Het wordt steeds erger. Ik weet niet of ik dit topic nog langer kan volgen.

[Maria]

................ dat ik inderdaad niet rekenen kan (ik word 92 in 2049), maar ook het gevoel dat het inderdaad een uitstekend idee was waar ik maar aan vast moet blijven houden.

In die volgorde?
Deze lachebekken waren niet direct voor jou bedoeld, maar je mag ze ook hebben.

Ik moet dan denken aan de keren dat ik boodschappen ben wezen doen en een paar van mijn tanden kwijt ben.
Soms wil mijn plaatje nogal strak zitten en bezorgd me spanning via mijn kaak in mijn hoofd.
Dan leg ik het naast mijn laptop op mijn bureau, waar het al snel door alle andere rommel niet meer zichtbaar is.

Gevolg is dan duidelijk: Uit het oog is uit het hart.

[Storm]

@Sofia,
Samen met Poek zoeken naar je tanden. In de 90- tig zijn lijkt me opeens een stuk leuker.

[Rereformed]

@Sofia,
Samen met Poek zoeken naar je tanden. In de 90- tig zijn lijkt me opeens een stuk leuker.

Ach ja, zo kan je ook tegen het leven aankijken. Lachen helpt.
Maar als je geen tanden hebt is het moeilijk lachen als een boer met kiespijn.

[De Encyclopedist]

https://youtu.be/4xYZXmJxd_k?t=139

[Petra]

Enig verhaal Sofia!

[Petra]

Kun je me vertellen hoe het is om heeel oud te worden?

Stap ik gister in bed bij manlief. Ik dacht... kom laat ik 's wat spannends bedenken, ik ga in m'n nakie.
Hij sloeg als gewoonlijk een arm om me heen.
'Joehoeoe, merk je dan niks op lieverdje' vroeg ik nog.
Huh wat lief, oh jaa... een nieuw nachtgewaadje? Maar had je het niet ff kunnen strijken!

[Dolce Vita]

Waar zijn mijn tanden?


Half één. Tijd voor een welverdiende nachtrust, zou je zeggen.
Niet dus. Want Poek en ik waren net gezellig spinnend aan het wegzakken toen er een soort stem uit het duister tot ons kwam die zei: “Waar zijn je tanden?”
Waarop mijn tong meteen op onderzoek uitging, en tot de conclusie kwam dat het een terechte vraag was. Want waar tanden hadden moeten zitten zat, je raadt het al: een loze, lege ruimte, een zwart gat. Wel niet zo groot als die in het heelal, maar toch alarmerend genoeg om het licht aan te doen.
Waar zijn mijn tanden? Op de wastafel? Nee. Op de toilettafel? Nee. In de keuken dan… Nee. In de studeerkamer, naast de computer? Er staat me vaag iets bij van een vastgeplakt blokje kaas… Nee. Kàn ook niet, trouwens, dat was gisteren. Ergens op de vloer?
Poek komt kijken waar ik blijf, en samen controleren we zorgvuldig de 121 vierkante meter vloeroppervlak die ons huis rijk is. Tevergeefs.
“Kom nou maar naar bed,” zegt Poek, “Morgen komt Eulàlia, en die heeft ‘m zó.”
“Ja, de vogels die jij achter de bank verstopt,” zeg ik, “maar een kunstgebit….”. En loop toch maar achter haar aan naar de slaapkamer. Een zielig oud wijffie achter een rollator.

De volgende ochtend heeft Eulália ‘m inderdaad zó gevonden: achter de bank.
“Had je dat verdomme nou niet even kunnen zèggen?” roep ik verwijtend.
Poek kijkt met haar groene ogen terug, met een blik die op zich welsprekend genoeg is.
Moet ik haar vogels maar niet jatten.

Waow, wat kun jij mooi schrijven en wat een mooie geestelijke gave dat je zo observerend humoristisch met de voorvallen in het leven om kunt gaan en zo vloeiend beeldend schrijven kunt. Verfrissend, ontwikkeld, geestig en geestelijk. Uit je verhaal komt je eeuwige jeugd (wie je werkelijk bent van binnen, bewustzijn) naar voren, vind ik.

Bedankt voor het delen!

[sofia]

Kun je me vertellen hoe het is om heeel oud te worden?

Stap ik gister in bed bij manlief. Ik dacht... kom laat ik 's wat spannends bedenken, ik ga in m'n nakie.
Hij sloeg als gewoonlijk een arm om me heen.
'Joehoeoe, merk je dan niks op lieverdje' vroeg ik nog.
Huh wat lief, oh jaa... een nieuw nachtgewaadje? Maar had je het niet ff kunnen strijken!

Haha!